Tijdens de raadssessie van 21 mei 2025 in Velsen kwam een slepende kwestie opnieuw ter tafel: de huisvesting van de IJmuider Reddingsbrigade (IJRB). Al jaren staat deze cruciale organisatie in de kou, letterlijk en figuurlijk. Wat de zaak dit keer extra beladen maakte, was het debat over een tijdelijke oplossing om het zichtprobleem vanaf de huidige uitkijktoren aan te pakken.
Een knelpunt in zicht
Het probleem is simpel, maar urgent: het zicht vanaf de uitkijktoren van de IJRB wordt belemmerd door een deel van het duin. Dit beperkt hun vermogen om snel en effectief te reageren op situaties op het strand en in zee – een directe bedreiging voor de veiligheid van strandbezoekers. De meest voor de hand liggende tijdelijke oplossing? Een beperkte aftopping van het duin, zodat het zicht weer volledig is.
Maar, zoals zo vaak in Velsen, bleek deze ogenschijnlijk eenvoudige ingreep een complexe kwestie. Het duin valt binnen een beschermd natuurgebied, en dat betekent dat aftoppen volgens het college niet zomaar kan.
Natuur versus veiligheid?
Wat deze kwestie extra wrang maakt, is dat in andere Nederlandse kustgemeenten volledige stukken duin worden afgegraven in het kader van natuurherstel. Sterker nog, dergelijke projecten worden vaak toegejuicht als voorbeelden van duurzaam beheer. Hoe valt dit te rijmen met de starre houding in Velsen?
Leo Kwant, woordvoerder van Sterk Velsen, stelde die vraag tijdens de raadsvergadering met gepaste felheid. “Hoe kan het dat elders in het land de schop de grond in gaat voor natuurbescherming, maar dat we hier geen duimhoogte van het duin mogen aanpassen om levens te redden? Wat is belangrijker: een theoretisch risico voor de natuur, of de praktijk van een zichtprobleem dat levens in gevaar brengt?”
De waarde van tijd
Kwant wees bovendien op de potentiële win-winsituatie: door het duin tijdelijk af te toppen, wordt tijd gewonnen om een duurzame en structurele oplossing voor de huisvesting van de reddingsbrigade te vinden. “Met een paar strategische stappen kunnen we de IJRB tijdelijk lucht geven én werken aan een toekomstbestendig plan, zonder dat we nog eens tegen dit soort dilemma’s aanlopen.”
Het gebrek aan daadkracht stoort niet alleen de IJRB, maar ook de inwoners van Velsen. Een gemeente die duurzaamheid als speerpunt voert, moet toch in staat zijn om natuur en veiligheid in balans te brengen? Het is een kwestie van prioriteiten stellen en lef tonen.
Een oproep tot realisme
De discussie in Velsen staat symbool voor een breder probleem: het onvermogen om praktische oplossingen te vinden binnen complexe regelgeving. Maar regels zijn geen excuus om stil te blijven staan. Zoals Kwant het treffend zei: “We hebben een verantwoordelijkheid naar onze inwoners én naar onze reddingsbrigade. Tijdelijk aftoppen betekent tijd winnen. Tijd die we kunnen gebruiken om het échte probleem op te lossen.”
Het college is nu aan zet. Wordt de bal opnieuw vooruitgeschopt, of grijpt Velsen deze kans aan om zowel natuur als noodzaak recht te doen? Eén ding is zeker: de IJRB kan niet blijven wachten. Het is tijd om het zicht op oplossingen te herstellen – letterlijk én figuurlijk.